அருமை புரியாதோ ?

அருமை புரியாதோ ? எமக்கு
உன் அருமை புரியாதோ?
தாயே ... உன் அருமை புரியாதோ ?

உயிர் குரலது துயர் தன்னை விளக்கும்முன் ...
உயர் பசி ஒன்றுள்ளது என கற்பித்தாயே ...
உன் அருளின்றியமையாது இவ்வுலகென்று ...
முகில் வர்ணங்கள் வான் மீது படியாததென்று ...தாயே!

அருமை புரியாதோ ? எமக்கு
உன் அருமை புரியாதோ?
தாயே ... உன் அருமை புரியாதோ ?

பற்றும் பாதை யாதென்று தெரியாமலே ...
பயணம் மேற்கொள்ளும் பேதைகளின் நடுவிலே
பாரம் என்னை கையில் ஏந்திவந்தாயே !
பாதி பயணத்தை தீர்து எடுத்தாயே ...
மீதி பயணம் தீரும் முன்பேனும் ...தாயே!

அருமை புரியாதோ ? எமக்கு
உன் அருமை புரியாதோ?
தாயே ... உன் அருமை புரியாதோ ?

சித்தனும் சிற்பியும்

தோழன் தோள் மீது வஞ்சகம் விழாமல்

                இடுக்கண் களைய கொடுத்த நாடாம் அங்க தேசம்.

அங்க தேச எல்லையில் வாழ்ந்துவந்தான் ப்ரகதியன் எனும் சிற்பி

            அங்கமெல்லாம் கண்ணனை காணாத விரகம் கொண்டவன்…

சிற்பம் தீரும் வரை மேய் திகழ, ஏக்கம் சோராமல்

            மூச்சிற்கு முன்னூறு முறை கண்ணன் பெயரை கூறுபவன் 

சிற்பி, சீர்மேவும் சேவடியில் வாழ்ந்து கழிப்பேனோ

            என கண்ணனை வேண்டும் நாட்களில் ஒரு நாள், 

அவன் மனம் குளிர செய்தி ஒன்று வந்தது காற்றோடு …

            காசியை நாடும் சித்தன் ஒருவன், 

தன் ஊர் வழியே செல்ல போகிறான் எனும் பொற்ச்செய்தி அது.

                சந்தோஷம் பெறுக, சித்தன் வரும் வழி மீது விழி வைத்தான் சிற்பி

சித்தன், ஊரை வலம் வந்தும் கூட,

                சிற்பியின் வீடு வழியே வர இயலவில்லை.

அண்ணலை பார்க்க முடியாமல் போனதே, என்ற துயரம்

                சிறிதும் இல்லாமல் மீண்டும் சிற்பம் தீர்க்கத்துடங்கினான் சிற்பி.

கண்ணன் நாமம் முழங்கும் சிற்பியின் வீட்டை

                தேடி வந்தான் அவன் நண்பன் சந்தனன்

“துயர் வந்த சுவடே இல்லையே, ப்ரகதீயா ?

                எப்படி தீர்த்தாயோ எனக்கும் சொல்லேன்” என்று கோர

ப்ரகதியன் விடை குடுத்த வாக்கே, 

                சித்தன் பிற்காலத்தில் எழுதிய நூலின் முதற்கண் வரிகளாகிறது....

"காணும்போதே வீழ் கற்களையும் சிலையைச் சேரும் கற்களையும்  
சீராய் கருதும் சிற்பியை போன்றவன் தான் என் கண்ணன்.
துயர் எவ்வளவு இருந்தாலும் வீழ்கற்கள்  சிலையில் இல்லாததே, அதன் வெற்றி. 
வீழ்கற்கள் வீழ்வதே தீரும் சிலையின் அழகு.
அழகான சிலையாம் சித்தன் கண்ட ஊர். வீழ மருப்பேனோ கல்லாகிய நான் ? "

வேலன் வரும் வேளை

இந்த பயணம் புதிதல்ல, தொடர்பு புதிதல்ல

பிரிவும் அப்படித்தான் போலும், உன் கதைகளில் கேட்ட வாறே
எத்தனை பிரியமோ, அத்தனை பிரிவின் வெப்பம்

எத்தனை வேண்டினேனோ கண் குளிர‌ தரிசனம்,
அத்தனை சிந்தினவோ அவ்வெப்பம் தணிய கண்ணீர்!

கோடான கோடிகளின் கண்ணீரை துடைப்பவர், 
நான் வரிசையின் கோடியில் உள்ளேனென
பிரிவின் தாகம் தீர, என் கண்ணீரே போதுமென உய்த்தீரோ?

உண்மை என்னவென்று புரியாதவனுக்கு 
உளம் நிறைய கண்ணீர்தான் ஆறுதலோ?

நீர் வர, காத்திருக்கும் கணங்களும் இனிக்குதய்யா! விறகமாயினும், இக்கணங்களை உள்ள வரை நினைக்கத்தோன்றுதய்யா!

நீர் விழும் விழிகளோடு என்னக்கூறுவெனோ? ஏன் வர தாமதமோ?
நீர் உய்த்த கண்ணீரில் இன்று உப்பைக்கண்டீரோ?

Annayum Pitaavum Munnari deivam

அன்பும் பக்தியும் மனம் நிறைந்து வழியும்  நாட்களில், சிலையிடம் தம் தாயே கடவுளெண்று காட்டுதல் அறிதே. ஆயினும், மனிதராக‌ பிறந்த யாவரும் நம்பிக்கை குறைப்பாடு என்கிர திறையை அவ்வப்போது எதிர்கொள்ளுகிரோம். அந்நாட்களில் "உன் தாயே கடவுளைப்போண்றவள்" என்று ஞாபகபடுத்துவதும் அந்தச்சிலைதான். தாயில் தென்படும் கடவுள்தான், சிலையில் உள்ளதும் தானே என்று எடுத்துக்காட்டுகிறார். இவளும் தன்னைபோன்ற‌ கடவுளே என்று சுட்டிக்காட்டுபவரும் சிலையில் வசிக்கும் அவரே. ஆகையால் தாயும் சிலையும் அவ்வப்போது கடவுளை ஞாபகப்படுத்தும் சின்னங்கள் தான். மறவேன்!

அந்தக்கணம்

 

 

 

சிவ‌னை காண ஆவ‌ல் பெருகி நிற்க்கையில்

அவ‌ரை க‌ண்ட‌தும் இய‌ல்பு ம‌றந்த‌க்க‌ணம் அது .

சுற்றத்தில் காண்ப‌வ‌‌ரெல்லாம் சிவ‌ க‌ண‌ங்களாக‌ தென்ப‌ட்ட கண‌ம் அது.

அவ‌ர் வ‌ர இருக்கும் சில‌ க‌ண‌ங்கள் க‌ட‌வாதோ கண் சிமிட்டுகயில்?

ஆத‌வ‌ன் வ‌ர‌, க‌ண் ஸிமிட்டாம‌ல் காத்திருந்த‌ச் சூரிய‌காந்தியாக‌ நின்றக்க‌ண‌ம் அது.

 

அன்ன‌ம‌ய‌மான‌ உட‌லின் ஆசைக‌ள், கூரிருளென‌ மூட்ட‌ம் இட‌ ,

வ‌ற‌ம்பும் விள‌க்க‌மும் கேளா ந‌தியாய் குதித்தோட‌ ;

அட‌ங‌கா ஒளிப்பெருக்காய் சிவ‌னை வ‌ர‌க்க‌ண்ட‌ க‌ண‌ம் அது.

ஆவ‌ல் ம‌ல்கும் மொட்டுக்களை த‌ம் ஒளிக்கதிரால் த‌ழுவ‌க்கண்டேன்.

 

ஆயிர‌மடா, ஆன‌ந்த‌ம் க‌சிந்த‌ க‌ன்ன‌ங‌க‌ள்.

ஆயிர‌மடா, த‌ழுவிய‌ க‌ணமே ம‌ல‌ர்ந்த‌ மொட்டுக்க‌ள்.

அவ‌ர் கைப‌ட்ட‌ க‌ன்னங்க‌ளில் கண்ணீர் உல‌ரும் முன்பெ,

ஆசை ச‌ற்றென்ரு தோன்றிய‌ கணம் அது.

அவ‌ர் கையொடு தின‌ம் ம‌ல‌ரும் பூவாய் பிறவெனோ ?

... என்று சேவையில் ஆய‌த்த‌மான முத‌ற்க்கணம் அது .

 

The Actuals

Some days go by very fast without much concern for the society, or the immediate fellowmen. Some days go by without care for the welfare of the oppressed... without care for justice... without standing up against unjust and unscrupulous elements.

Some days feel without the call of the divine.. without that spark of devotion or personal discipline. 

Some days are not how they were expected to be when we made our best resolutions

Some days pass by without wanting to meet the Master. Some days pass without an iota of moistness in the heart. 

Some days pass without sensitivity to the harsh and cruel words we utter. 

Some days pass in selfishness, wanting attention and feeling left out. 

Some days without doing our basic practices....and some days without taking any effort, let alone the extra effort.

I am grateful for these days Dear LORD.

For, if I am able to see that these days are not the same, not how I wanted them to be, it means that I have done better before.. and have an opportunity to go back to my good ways of effective and useful living

If I am able to feel the pinch, it means that I care.. not just to come back on track, but also that YOU are our highest goal. 

If I am able to feel the difference, that means I can bring the difference. 

I humbly lay both these kinds of days are at YOUR lotus feet.. and beg repeatedly to give me the determination to change the things I can.

FOR I KNOW the ACTUALS are never constant. Society needs to change, and I need to bring that change... first in me. I also need to stand united with millions of like minded people who Volunteer for Better India . Please guide me out of apathy and help me stand tall against all that needs to change... a change that needs to come first from me. 


Gurudev  has told us several times that "awareness of the shortcoming is probably the most important step in evolution". Change occurs where we perceive the need for it. How blessed are we to have known this.. for now we CAN bring change. Chandogya Upanishad's priceless words rush to my recollection.. 
Acharyavan purusho veda, “He alone, who has a Guru in his life, can know the truth"

|| Sri Gurubhyo Namaha ||

Falling rain

Forgiveness is dropping your right to Hate the person who has Hurt you

The most enriching DSN that helped me look at Ego and Forgiveness in a totally new way.
Well We all know that some times we do things to satisfy a wakeful ego, a sleepy ego and a sleeping latent ego.
And justifying why we did it to people who are affected by our actions seems to equate the other half of the time we spend. So in all... we are running around in circles. A very mundane poit that many people say.. deal with your ego. I say, how am I supposed to wage this guerilla warfare without knowing what my ego feels like. I was running around looking for this pivottal piece to the puzzle.. Ram ji's DSN was somehow the solution to all my questions. It only reinforced my belief that; If you are looking for a solution to a burning problem with all your being, you will have to look no further... There was both ego busting and boosting events that made me aware of my ego...the deep and intensive sadhna had heightened our awareness..and the Surrender process, broke down the battlements my Ego had built up. Once this happened, a series of fiascos followed with everyone i loved..and they all seemed to want to rant and rave at me all at once...
It was then that the knowledge point came across..wanting proof of their love and expecting them to understand my feelings always seemed to always be the problem.."they cant do this to me" started dissolving and it was an amazing sight to watch..like seeing the Siachen melt at Leh in early summer..a slow meandering but steady and sure process...Its only when we think; "if they can do that to me, then two can play that game"... are we volunteering to pick up the garbage they have scattered all over...Let the garbage be and walk away.. and trust that the world loves you.. Believe me; you will be amazed to find that it does!!!
JGD!